I don’t think xenophobia is the only reason for the rejection of migrants. I believe it stems from the perception of how social resources are managed. If we compare them to a pie, the more people there are, the smaller the slice you get. But I don't want to dwell on aid or mention the FAMI. I want to focus on the reasons why, even when you explain it, people don’t believe you and you end up getting burned.
It is very difficult to convince someone that the pie can grow (productive economy, pension payments, talent diversity) when they feel, in their day-to-day life, that they are receiving an increasingly smaller portion.
The fear is real, even if the diagnosis is wrong. If someone feels their "slice of pie" is shrinking, seeking an external culprit is a natural defense mechanism to avoid feeling powerless in the face of an economic system they don’t truly understand.
Ich glaube nicht, dass Fremdenfeindlichkeit der einzige Grund für die Ablehnung von Migranten ist. Ich denke, es liegt an der Wahrnehmung, wie soziale Ressourcen verwaltet werden. Wenn wir sie mit einem Kuchen vergleichen, gilt: Je mehr Leute da sind, desto kleiner muss das Stück sein, das man bekommt. Aber ich möchte mich nicht mit Hilfen aufhalten oder das FAMI erwähnen. Ich möchte mich auf die Gründe konzentrieren, warum einem die Leute selbst dann nicht glauben, wenn man es ihnen erklärt, und man am Ende noch eins drauf kriegt.
Es ist sehr schwierig, jemanden davon zu überzeugen, dass der Kuchen wachsen kann (produktive Wirtschaft, Rentenzahlungen, Talentvielfalt), wenn die Person im Alltag das Gefühl hat, dass sie selbst einen immer kleineren Anteil erhält.
Die Angst ist real, auch wenn die Diagnose falsch ist. Wenn jemand das Gefühl hat, dass sein "Kuchenstück" kleiner wird, ist die Suche nach einem externen Schuldigen ein natürlicher Abwehrmechanismus, um sich gegenüber einem Wirtschaftssystem, das man nicht wirklich versteht, nicht machtlos zu fühlen.
Je ne pense pas que la xénophobie soit la seule raison du rejet des personnes migrantes. Je crois que cela est dû à la perception de la gestion des ressources sociales. Si nous les comparons à un gâteau, plus il y a de monde, plus la part qui vous revient doit être petite. Mais je ne veux pas m'attarder sur les aides, ni mentionner le FAMI. Je veux me concentrer sur les raisons pour lesquelles, même quand on l'explique, les gens ne vous croient pas et qu'en plus on s'en sort "échaudé".
Il est très difficile de convaincre quelqu'un que le gâteau peut grossir (économie productive, paiement des retraites, diversité des talents) quand la personne sent, au quotidien, qu'elle reçoit elle-même une portion de plus en plus petite.
La peur est réelle, même si le diagnostic est erroné. Si quelqu'un sent que sa "part de gâteau" diminue, chercher un coupable extérieur est un mécanisme de défense naturel pour ne pas se sentir impuissant face à un système économique qu'il ne comprend pas vraiment.
لا أعتقد أن كره الأجانب هو السبب الوحيد لرفض المهاجرين. أعتقد أن الأمر يعود إلى التصور السائد حول كيفية إدارة الموارد الاجتماعية. إذا قارنا هذه الموارد بكعكة، فكلما زاد عدد الناس، أصبح النصيب الذي تحصل عليه أصغر. لكنني لا أريد الخوض في المساعدات ولا ذكر صندوق اللجوء والهجرة والاندماج (FAMI). أريد التركيز على الأسباب التي تجعل الناس لا يصدقونك حتى عندما تشرح لهم الأمر، بل وينتهي بك الأمر متضرراً.
من الصعب جداً إقناع شخص ما بأن الكعكة يمكن أن تكبر (من خلال الاقتصاد المنتج، ودفع المعاشات التقاعدية، وتنوع المواهب) عندما يشعر هذا الشخص، في حياته اليومية، أنه يحصل على نصيب أصغر فأصغر.
الخوف حقيقي، حتى لو كان التشخيص خاطئاً. إذا شعر شخص ما بأن "قطعة الكعكة" الخاصة به تتقلص، فإن البحث عن مذنب خارجي يعد آلية دفاع طبيعية لتجنب الشعور بالعجز أمام نظام اقتصادي لا يفهمه حقاً.
Non credo che la xenofobia sia l'unico motivo del rifiuto verso le persone migranti. Credo sia dovuto alla percezione della gestione delle risorse sociali. Se le confrontiamo con una torta, più persone ci sono, più piccola deve essere la fetta che ti spetta. Ma non voglio soffermarmi sugli aiuti, né menzionare il FAMI. Voglio concentrarmi sui motivi per cui, anche quando lo spieghi, le persone non ti credono e ne esci pure scottato.
È molto difficile convincere qualcuno che la torta può crescere (economia produttiva, pagamento delle pensioni, diversità di talenti) quando la persona sente, nel suo quotidiano, di ricevere una porzione sempre più piccola.
La paura è reale, anche se la diagnosi è errata. Se qualcuno sente che la sua "fetta di torta" si riduce, cercare un colpevole esterno è un meccanismo di difesa naturale per non sentirsi impotente di fronte a un sistema economico che non capisce davvero.
Nie sądzę, aby ksenofobia była jedynym powodem niechęci do migrantów. Uważam, że wynika to z postrzegania sposobu zarządzania zasobami społecznymi. Jeśli porównamy je do tortu, to im więcej osób, tym mniejszy kawałek dostaniesz. Ale nie chcę rozpisywać się o zapomogach ani wspominać o FAMI. Chcę skupić się na powodach, dla których, nawet gdy to tłumaczysz, ludzie ci nie wierzą, a na dodatek wychodzisz na tym jak Zabłocki na mydle.
Bardzo trudno jest przekonać kogoś, że tort może urosnąć (produktywna gospodarka, wypłaty emerytur, różnorodność talentów), gdy dana osoba na co dzień czuje, że dostaje coraz mniejszą porcję.
Strach jest prawdziwy, nawet jeśli diagnoza jest błędna. Jeśli ktoś czuje, że jego „kawałek tortu” się kurczy, szukanie zewnętrznego winowajcy jest naturalnym mechanizmem obronnym, aby nie czuć się bezsilnym wobec systemu gospodarczego, którego tak naprawdę się nie rozumie.
Nem hiszem, hogy a bevándorlókkal szembeni elutasításnak csak az idegengyűlölet az oka. Úgy gondolom, hogy ez a szociális források kezelésével kapcsolatos percepciókból fakad. Ha ezeket egy tortához hasonlítjuk, akkor minél többen vagyunk, annál kisebb szelet jut mindenkinek. De nem akarok a segélyek részletezésébe bocsátkozni, és a FAMI-t sem akarom említeni. Arra akarok koncentrálni, miért van az, hogy még ha el is magyarázod, az emberek nem hisznek neked, és végül még te jössz ki belőle rosszul.
Nagyon nehéz meggyőzni valakit arról, hogy a torta megnövelhető (produktív gazdaság, nyugdíjfizetések, tehetségek sokszínűsége), amikor az illető a mindennapjaiban azt érzi, hogy egyre kisebb szeletet kap.
A félelem valós, még ha a diagnózis téves is. Ha valaki úgy érzi, hogy a "tortaszelete" zsugorodik, a külső bűnbak keresése egy természetes védekező mechanizmus, hogy ne érezze magát tehetetlennek egy olyan gazdasági rendszerrel szemben, amelyet valójában nem ért.
Ní chreidim gurb é an xanafóibe an t-aon chúis leis an diúltú do dhaoine imirceacha. Creidim go bhfuil baint aige leis an dearcadh atá ag daoine ar bhainistiú acmhainní sóisialta. Má chuirimid i gcomparáid iad le císte, dá mhéad duine atá ann, is amhlaidh is lú an píosa a gheobhaidh tú. Ach níl mé ag iarraidh dul i ngleic leis na cúnaimh, ná an FAMI a lua. Ba mhaith liom díriú ar na cúiseanna nach gcreideann daoine tú fiú nuair a mhíníonn tú é, agus go mbíonn tú ag fulaingt dá bharr.
Tá sé an-deacair a chur ina luí ar dhuine gur féidir an císte a fhás (geilleagar táirgiúil, íocaíochtaí pinsean, éagsúlacht tallainne) nuair a bhraitheann an duine sin, ina saol laethúil, go bhfuil cion níos lú á fháil acu i gcónaí.
Tá an eagla fíor, fiú má tá an diagnóis mícheart. Má bhraitheann duine éigin go bhfuil a "phíosa císte" ag dul i laghad, is meicníocht chosanta nádúrtha é ciontóir seachtrach a lorg chun gan a bheith ag mothú gan chumhacht os comhair córas eacnamaíoch nach dtuigeann siad i ndáiríre.
Ik denk niet dat vreemdelingenhaat de enige reden is voor de afwijzing van migranten. Ik geloof dat het te maken heeft met de perceptie van hoe sociale middelen worden beheerd. Als we die vergelijken met een taart, hoe meer mensen er zijn, hoe kleiner het stuk moet zijn dat je krijgt. Maar ik wil niet uitweiden over steun of het FAMI noemen. Ik wil me richten op de redenen waarom mensen je niet geloven, zelfs als je het uitlegt, en je er uiteindelijk bekaaid vanaf komt.
Het is erg moeilijk om iemand ervan te overtuigen dat de taart kan groeien (productieve economie, pensioenbetalingen, diversiteit aan talent) wanneer die persoon in zijn dagelijks leven het gevoel heeft dat hij zelf een steeds kleiner deel ontvangt.
De angst is reëel, ook al is de diagnose fout. Als iemand voelt dat zijn "stukje taart" kleiner wordt, is het zoeken naar een externe zondebok een natuurlijk afweermechanisme om niet machteloos te zijn tegenover een economisch systeem dat ze niet echt begrijpen.
