Suele ocurrir que después de un tiempo, algunas noticias dejan de serlo y desaparecen, pero no el sufrimiento. Hablo de Gaza. Porque, lamentablemente, de la franja tan solo queda el nombre. Lo demás, son montañas de escombros donde los habitantes, los que quedan, casi son arte de ese paisaje, despojados de la humanidad de la que poseen al nacer.
Hoy quiero darles un poquito de luz, justo que esta semana empieza el Ramadán.
Buscando información , he descubierto que en el histórico mercado Al-Zawiya de la ciudad de Gaza, unas pocas luces iluminan las escasas tiendas en una ciudad, pero ¿qué puede hacer una población agotada? Sin dinero para comprar comida con la que celebrar, ni agua, ni electricidad, los gazatíes intentan recrear, aunque sea simbólicamente, el ambiente del mes sagrado.
Lo que he visto es que usan los faroles y lámparas disponibles para celebrar la llegada del mes sagrado, pese a las duras condiciones en las que continúa viviendo gran parte de la población, la mayoría aún desplazada.
Tengan en cuenta que el Ramadán supone pasar el día, desde que amanece hasta que anochece sin comer ni beber...Y sin comer apenas, llevan haciendolo desde hace 2 años y medio.
Si
esta historia te removió, compártela. Si crees que hay algo que no debe
callarse, escríbeme. Nos escuchamos en el próximo episodio.
It often happens that after a while, some news stories cease to be news and disappear, but the suffering does not. I'm talking about Gaza. Because, sadly, only the name remains of the strip. The rest is mountains of rubble where the inhabitants, those who remain, are almost part of that landscape, stripped of the humanity they possessed at birth.
Today I want to offer them a little light, just as Ramadan begins this week.
While searching for information, I discovered that in the historic Al-Zawiya market in Gaza City, a few lights illuminate the few shops in a city, but what can an exhausted population do? Without money to buy food to celebrate, without water, without electricity, Gazans try to recreate, even if only symbolically, the atmosphere of the holy month.
What I've seen is that they use the available lanterns and lamps to celebrate the arrival of the holy month, despite the harsh conditions in which a large part of the population continues to live, most of them still displaced.
Keep in mind that Ramadan means spending the day, from dawn till dusk, without food or drink... And they've been doing this for two and a half years, barely eating.
If this story touched you, share it. If you think there's something that shouldn't be kept quiet, write to me. We'll talk again in the next episode.
Es kommt oft vor, dass Nachrichten nach einer Weile an Aktualität verlieren und in Vergessenheit geraten, das Leid aber bleibt. Ich spreche von Gaza. Denn leider ist von dem Streifen nur noch der Name übrig. Der Rest sind Trümmerberge, in denen die verbliebenen Bewohner fast mit der Landschaft verschmolzen sind, ihrer Menschlichkeit beraubt.
Heute möchte ich ihnen, gerade zum Beginn des Ramadan in dieser Woche, ein wenig Hoffnung schenken.
Bei meiner Recherche entdeckte ich, dass auf dem historischen Al-Zawiya-Markt in Gaza-Stadt nur wenige Lichter die wenigen Läden der Stadt erhellen. Doch was kann eine erschöpfte Bevölkerung schon tun? Ohne Geld für Essen zum Feiern, ohne Wasser, ohne Strom versuchen die Menschen in Gaza, die Atmosphäre des heiligen Monats zumindest symbolisch nachzuempfinden.
Ich habe gesehen, wie sie die vorhandenen Laternen und Lampen nutzen, um den Beginn des heiligen Monats zu feiern, trotz der harten Bedingungen, unter denen ein Großteil der Bevölkerung weiterhin lebt, die meisten von ihnen immer noch vertrieben.
Bedenkt, dass Ramadan bedeutet, den Tag von Sonnenaufgang bis Sonnenuntergang ohne Essen und Trinken zu verbringen … Und das tun sie schon seit zweieinhalb Jahren, fast ohne zu essen.
Wenn euch diese Geschichte berührt hat, teilt sie. Wenn ihr der Meinung seid, dass etwas nicht verschwiegen werden sollte, schreibt mir. Wir sprechen in der nächsten Folge wieder darüber.
Il arrive souvent qu'après un certain temps, certaines actualités cessent d'être des actualités et disparaissent, mais que la souffrance, elle, persiste. Je parle de Gaza. Car, hélas, il ne reste plus que le nom de cette bande de terre. Le reste n'est que montagnes de décombres où les habitants, ceux qui restent, font presque partie intégrante du paysage, dépouillés de l'humanité qu'ils possédaient à la naissance.
Aujourd'hui, je souhaite leur apporter un peu de lumière, à l'aube du Ramadan.
En me renseignant, j'ai découvert qu'au marché historique d'Al-Zawiya, à Gaza, quelques lumières éclairent les rares boutiques de la ville, mais que peut faire une population épuisée ? Sans argent pour acheter de quoi se nourrir et célébrer, sans eau, sans électricité, les Gazaouis tentent de recréer, ne serait-ce que symboliquement, l'atmosphère du mois sacré.
J'ai constaté qu'ils utilisent les lanternes et les lampes disponibles pour célébrer l'arrivée du Ramadan, malgré les conditions de vie extrêmement difficiles dans lesquelles une grande partie de la population continue de vivre, la plupart étant toujours déplacée.
Gardez à l'esprit que le Ramadan signifie passer la journée, de l'aube au crépuscule, sans manger ni boire... Et ils font ça depuis deux ans et demi, en mangeant à peine.
Si cette histoire vous a touché, partagez-la. Si vous pensez qu'il y a quelque chose qui ne devrait pas rester secret, écrivez-moi. Nous en reparlerons dans le prochain épisode.
كثيرًا ما يحدث أن تختفي بعض الأخبار بعد حين، لكن المعاناة لا تزول. أتحدث هنا عن غزة. فمع الأسف، لم يبقَ من القطاع سوى اسمه. أما الباقي فهو جبال من الأنقاض، حيث بات سكانها، من بقي منهم، جزءًا لا يتجزأ من هذا المشهد، وقد جُردوا من إنسانيتهم التي وُلدوا بها.
اليوم، أودّ أن أمنحهم بصيص أمل، مع بداية شهر رمضان هذا الأسبوع.
أثناء بحثي عن معلومات، اكتشفتُ أن بعض الأنوار تُنير المحلات القليلة في سوق الزاوية التاريخي بمدينة غزة، ولكن ماذا عساها أن تفعل هذه المدينة المنهكة؟ بلا مال لشراء الطعام للاحتفال، بلا ماء ولا كهرباء، يحاول سكان غزة استحضار أجواء الشهر الكريم، ولو رمزياً.
ما رأيته هو أنهم يستخدمون الفوانيس والمصابيح المتوفرة للاحتفال بقدوم الشهر الكريم، رغم الظروف القاسية التي لا يزال يعيش فيها جزء كبير من السكان، ومعظمهم لا يزالون نازحين.
تذكروا أن رمضان يعني قضاء اليوم، من الفجر حتى الغروب، دون طعام أو شراب... وهم يفعلون ذلك منذ عامين ونصف، بالكاد يأكلون.
إذا لامست هذه القصة قلوبكم، فشاركوها. وإذا كنتم تعتقدون أن هناك ما لا يجب التستر عليه، فاكتبوا لي. سنتحدث مجدداً في الحلقة القادمة.
Is minic a tharlaíonn sé, tar éis tamaill, go scoireann roinnt scéalta nuachta de bheith ina nuacht agus go n-imíonn siad, ach ní imíonn an fhulaingt. Táim ag caint faoi Gaza. Mar, ar an drochuair, níl fágtha ach ainm na stiall. Is sléibhte smionagar an chuid eile ina bhfuil na háitritheoirí, iad siúd atá fágtha, beagnach mar chuid den tírdhreach sin, gan an daonnacht a bhí acu ó rugadh iad.
Inniu ba mhaith liom beagán solais a thairiscint dóibh, díreach mar a thosaíonn Ramadan an tseachtain seo.
Agus mé ag cuardach eolais, fuair mé amach go bhfuil cúpla solas ag soilsiú na siopaí beaga i gcathair i margadh stairiúil Al-Zawiya i gCathair Gaza, ach cad is féidir le daonra tuirseach a dhéanamh? Gan airgead le bia a cheannach le ceiliúradh, gan uisce, gan leictreachas, déanann muintir Gaza iarracht atmaisféar na míosa naofa a athchruthú, fiú mura bhfuil ann ach go siombalach.
Is é atá feicthe agam ná go n-úsáideann siad na lóchrainn agus na lampaí atá ar fáil chun teacht na míosa naofa a cheiliúradh, in ainneoin na ndálaí crua ina bhfuil cuid mhór den daonra fós ina gcónaí, agus an chuid is mó díobh fós díláithrithe.
Coinnigh i gcuimhne go gciallaíonn Ramadan an lá a chaitheamh, ó dhubh go dubh, gan bia ná deoch... Agus tá sé seo á dhéanamh acu le dhá bhliain go leith, ar éigean ag ithe.
Má bhain an scéal seo leat, roinn é. Má cheapann tú go bhfuil rud éigin ann nár cheart a choinneáil ciúin, scríobh chugam. Labhróidh muid arís sa chéad chlár eile.
Gyakran előfordul, hogy egy idő után egyes hírek megszűnnek hír lenni és eltűnnek, de a szenvedés nem. Gázáról beszélek. Mert sajnos csak a neve maradt meg a sávnak. A többi romhegyek, ahol a lakók, akik megmaradtak, szinte ennek a tájnak a részét képezik, megfosztva születésükkor birtokolt emberségüktől.
Ma egy kis fényt szeretnék nekik adni, éppen most, hogy ezen a héten elkezdődik a ramadán.
Információkeresés közben felfedeztem, hogy a történelmi Al-Zawiya piacon Gázában néhány lámpa világítja meg a város néhány üzletét, de mit tehet egy kimerült lakosság? Pénz nélkül, hogy ételt vehessenek az ünnepléshez, víz és áram nélkül, a gázaiak megpróbálják – akár csak szimbolikusan is – újraalkotni a szent hónap hangulatát.
Amit láttam, az az, hogy a rendelkezésre álló lámpásokat és lámpákat használják a szent hónap eljövetelének megünneplésére, annak ellenére, hogy a lakosság nagy része továbbra is zord körülmények között él, többségük még mindig kitelepített.
Ne feledje, hogy a ramadán azt jelenti, hogy a napot, hajnaltól alkonyatig, étel és ital nélkül töltik... És ezt már két és fél éve csinálják, alig esznek.
Ha megérintett ez a történet, oszd meg. Ha úgy gondolja, hogy van valami, amit nem szabad elhallgatni, írjon nekem. A következő részben újra beszélünk.
