El otro día leía una crítica en una revista extranjera, "The New Yorker", sobre una obra que habla de nuestra memoria y de nuestros fantasmas. El crítico la acusaba de ser demasiado 'monumental', de buscar el aplauso fácil o de armar una especie de tesis sobre el dolor.
Yo me pregunto si un crítico estadounidense puede tener la misma visión del sufrimiento de la población homosexual europea, y española en particular, que un crítico alemán o polaco, a cuenta de los campos de concentración donde acabaron encerrados y asesinados.
The other day I was reading a review in a foreign magazine, "The New Yorker", about a play that speaks about our memory and our ghosts. The critic accused it of being too "monumental", of seeking easy applause, or of building a sort of thesis on pain.
I wonder if an American critic can have the same view of the suffering of the European homosexual population, and the Spanish population in particular, on account of the concentration camps where they ended up locked up and murdered.
Neulich las ich eine Kritik in einer ausländischen Zeitschrift, "The New Yorker", über ein Stück, das von unserer memoria und unseren Geistern handelt. Der Kritiker warf ihm vor, zu "monumental" zu sein, billigen Beifall zu suchen oder eine Art These über den Schmerz aufzustellen.
Ich frage mich, ob ein amerikanischer Kritiker dieselbe Sichtweise auf das Leiden der europäischen und insbesondere der spanischen homosexuellen Bevölkerung haben kann, wenn es um die Konzentrationslager geht, in denen sie eingesperrt und ermordet wurden.
L'autre jour, je lisais une critique dans un magazine étranger, "The New Yorker", à propos d'une pièce qui parle de notre mémoire et de nos fantômes. Le critique l'accusait d'être trop "monumentale", de chercher l'applause facile ou de monter une sorte de thèse sur la douleur.
Je me demande si un critique américain peut avoir la même vision de la souffrance de la population homosexuelle européenne, et espagnole en particulier, à propos des camps de concentration où elle a fini par être enfermée et assassinée.
في اليوم الآخر، كنت أقرأ مقداً في مجلة أجنبية، "ذا نيويوركر"، حول عمل مسرحي يتحدث عن ذاكرتنا وأشباحنا. كان الناقد يتهمه بأنه "ضخم" أكثر من اللازم، أو أنه يبحث عن التصفيق السهل، أو يبني نوعاً من الأطروحة حول الألم.
أتساءل عما إذا كان بإمكان ناقد أمريكي أن يكون لديه نفس الرؤية لمعاناة السكان المثليين الأوروبيين، والإسبان بشكل خاص، بسبب معسكرات الاعتقال التي انتهى بهم المطاف محتجزين ومقتولين فيها.
며칠 전 외신 잡지인 '더 뉴요커'에서 우리의 기억과 유령들에 대해 이야기하는 연극에 대한 비평을 읽었습니다. 평론가는 그 연극이 너무 '기념비적'이며, 쉬운 박수갈등을 유도하거나 고통에 대한 일종의 논문을 짜맞추고 있다고 비난했습니다.
미국인 평론가가 갇혀서 살해당한 강제 수용소들을 두고, 유럽의 동성애자 인구, 특히 스페인 인구의 고통에 대해 유럽인들과 같은 시각을 가질 수 있을지 의문입니다.
K'ullu p'unchawqa huk hanaq pachapi qillqasqapi liyichkarqani, "The New Yorker" nisqapi, huk pukllaymanta, chaymi yuyayniykumanta fantasmaykumantapas rimakun. Chay qillqaqmi tumparqan nispas nisyu "monumental" kasqanta, mana sasachakuyniyuq aplausota maskasqanta, utaq llakimanta huk tesis nisqata ruwasqanta.
Noqam tapukuni, huk estadounidense qillqaqqa kikillantaqchu qhawanman europeo homosexuallakunap, astawanraqtaq espaniolkunap ñakariyninta, chay koncentracion campokunapi wisq'asqa wanuchisqa kasqankumanta.
Τις προάλλες διάβαζα μια κριτική σε ένα ξένο περιοδικό, το "The New Yorker", για ένα έργο που μιλάει για τη μνήμη μας και τα φαντάσματά μας. Ο κριτικός το κατηγορούσε ότι ήταν υπερβολικά «μνημειώδες», ότι αναζητούσε το εύκολο χειροκρότημα ή ότι έστηνε ένα είδος θέσης για τον πόνο.
Αναρωτιέμαι αν ένας Αμερικανός κριτικός μπορεί να έχει την ίδια οπτική για τα δεινά του ευρωπαϊκού ομοφυλοφιλικού πληθυσμού, και ιδίως του ισπανικού, εξαιτίας των στρατοπέδων συγκέντρωσης όπου κατέληξαν κλεισμένοι και δολοφονημένοι.
Estudiante de Estudios Ingleses
Técnico Superior en Animación Sociocultural
Técnico Especialista en Inmigración
Técnico Superior en Integración Social
No hay comentarios:
Publicar un comentario